‘Chocolademousse’ ceremonie voor MichèLLLe

Rod (de Australische partner van Michèle) heeft me gevraagd om enkele woorden te schrijven over de ceremonie die er werd georganiseerd voor MichèLLLe. Hij wil de sfeer van de ceremonie graag delen met de mensen die er niet bij konden zijn.

Heel de gemeenschap hier in Bright is geschokt door het plotse verdwijnen van zo’n kleurrijke aanwezigheid, als Michèle  in ‘hun’ stadje. Wat hen schuldig doet voelen bij de dood van MichèLLLe, is dat Michèle vaak heeft laten weten zich niet aanvaard te hebben gevoeld door deze gemeenschap. Nu zijn er overal op de wereld wel mensen die elkaar minder graag mogen, maar ik heb zelf mogen ervaren hoe Michèle werd verwelkomd door de warme mensen hier.

Dat bleek zo ook op de ceremonie. Hier in Australië is het de gewoonte dat wanneermesen bijeen komen vor welke gelegenhed dan ook, iedereen wat meeneemt om de gelegenheid ook te vullen met eten en drinken. Zo ook gisteren. Zowat iedereen had wel iets bij: hapjes, cake, wijn, bier, fruitsap,… En natuurlijk werd er massa’s chocolademousse gemaakt.

Er werd gevraagd aan de mensen om vrolijke kleuren te dragen. Velen hadden lange gekleurde sjaals aan.

De ceremonie werd geleid door 2 goede vrienden van me: Heike Hamann en Benn Kovco. Hun doel was om er een warme ceremonie van te maken, waar plaats was voor allerlei soort gevoelens.

Een dame die MichèLLLe de jaren hier in Australie begeleid heeft, Paula, maar vooral haar lichaam na haar accident een jaar geleden, is komen praten over zelfmoord en wat dat doet met de mensen rondom diegene die besluit uit het leven te stappen. Het is erg normaal dat we ons allemaal schuldig voelen en met de vraag zitten: wat als ik… Paula nodigde ons uit om die gevoelens achter te laten. Het is MichèLLLe haar beslissing geweest. Haar besluit stond vast…

Ook Rod is zo dapper geweest de mensen toe te spreken, hij heeft zelfs MichèLLLes favoriete mop verteld: “Een persoon rijdt op de autostrade. Op de radio zegt de verkeersman: Opgelet op de A67, er is een auto op de verkeerde kant van de baan aan het rijden. Waarop die persoon zegt: Het is er niet één, het zijn er honderden!!!” Waarop Rod nog toevoegde: We weten allemaal wie die persoon was.

Heel veel mensen hebben een anekdote verteld, over hoe ze MichèLLLe hebben leren kennen, of één of ander chaotische gebeurtenis, al dan niet tijdens een competitie. Een lieve dame heeft gekleurde zelfgeknutselde bloemetjes gegeven aan Baptist en Elise, de kinderen van MichèLLLe.

Heather Mull, een vriendin die op dit moment het wereldkampioenschap delta aan het leiden is, heeft vanuit Frankrijk een liedje geschreven, speciaal voor MichèLLLe.

Het was een heel erg open, warme ceremonie, waar naar mijn aanvoelen iedereen daar aanwezig een goed gevoel bij had. Er zijn zoveel mensenlevens geraakt door MichèLLLe en haar haar levenswijze. Ik dank de mensen in Bright om zo intens samen te werken, dat dit mogelijk was.

Er is een website gemaakt voor Michèle. Rod had het graag gehad wanneer er zoveel mogelijk straffe verhalen van Michèle verzameld werden. www.michelebaptist.com

Indien iemand graag de sfeer wil opsnuiven van de ceremonie, deze is heel gauw te zien op You Tube. Er zal een paswoord nodig zijn om de link te kunnen openen. Hiervoor kan je een mail sturen naar bennkovco@gmail.com.

Mijn excuses voor schrijffouten, tijdsnood en switchen tussen Vlaams, Frans en Engels  en op een qwerty clavier schrijven lijkt een negatieve invloed te hebben op mijn brein.

Bon vol petite fée.  Merci pour tout… Je t’aime.

Heike, ta fille de l’air